یاس
مهدی حسین پور . گرافیک شغال
Powered By
BLOGFA.COM
جهانم زیباست !
جامه ام دیباست!
دیده ام بیناست!
زبانم گویاست!
قفسم هم طلاست!
بر این ارزد که دلم تنهاست؟؟
*واسه همه بازی در آوردم اون قدر که خودم فکر می کنم همه چی خوبه و هیچ مشکلی ندارم *
من نمی دانم
_ و همین درد مرا سخت می آزارد _
که چرا انسان، این دانا
این پیغمبر
در تکاپوهایش :
_ چیزی از معجزه آن سو تر _
ره نبردست به اعجاز محبت ،
چه دلیلی دارد ؟
چه دلیلی دارد
که هنوز
مهربانی را نشناخته است ؟
و نمی داند در یک لبخند ،
چه شگفتی هایی پنهان است !
من بر آنم که درین دنیا
خوب بودن _ به خدا _ سهل ترین کارهاست
و نمی دانم
که چرا انسان ،
تا این حد ،
با خوبی
بیگانه ست.
و همین درد مرا سخت می آزارد !
دل گمراه من چه خواهد کرد به بهاری که میرسد از راه .
چشم در راهِ کسی هستم
کوله بارش بر دوش ،
آفتابش در دست ،
خنده بر لب ، گل به دامن ، پیروز
کوله بارش سرشارازعشق ، امید
آفتابش نوروز .
با سلامش ، شادی
در کلامش ، لبخند
از نفس هایش گُل می بارد
با قدم هایش گُل می کارد ؛
مهربان ، زیبا ، دوست ،
روح هستی با اوست !
قصه ساده ست ، معما مشمار ،
چشم در راه بهارم آری ،
چشم در راه بهار ...!
و از بهار آنچنان که شایسته ی انسانهای بهارآفرین است ،
پذیرائی کنید ...
* سال تمام شد و تو ای تکیه گاه حقیقی بی پناهان عالم نیامدی *
اگر زمستان بگوید: "من بهار را در دل خویش دارم" چه کسی حرف او را باور خواهد کرد؟
نامرد
آنان که نامردن ایمان می فروشند
ایمان برای لقمه ای نان می فروشند
آنان که در پس کوچه های بی خدایی
با دست های هرزه قرآن می فروشند
یک عمر نام پاک آدم رویشان است
اما خدا را هم به شیطان می فروشند
مادر برایم گریه کن مردان نامرد
خون می خورند ونعش انسان می فروشند
با چشمان خود ببین این نارفیقان
عشق این جواهر را چه ارزان می فروشند
وقتی زمین پر می شود از بی خدایی
مردم برای سفره ایمان می فروشند.
آخرین منزل چو خاک تیره گشت
تیره بختید اَر من و مائی کنید.
آینه
آینه گفت:
چرا دیر کرد؟
نکند دل دیگری را اسیرکرد؟!
گفتم: او فقط اسیر من است!!!
امروزهوا سرداست،شاید موعد قرار تغییرکرده است؟!؟
خندید به سادگی ام آینه و گفت:
احساس پاک تو را زنجیر کرده؟1؟
گفتم:از عشق من چنین سخن مگو ...
گفت: خوابی! سالهاست دیر کرده!!!
درآینه به خود نگاه می کنم ...
آه ... عشق او عجب مرا پیر کرده!!!
راست گفت آینه ،
منتظر نباش ...
او برای همیشه دیر کرده!!!
ღღღღღღღ
بعد از اين بابی کسی خو می کنم
طالعم شوم است باور می کنم .
تو می آیی
می دانم که می آیی
تو را دیشب از لحن عجیب بغض هایم خوب فهمیدم
تو را بی وقفه از باران پاک چشم هایم سیر نوشیدم
تو می آیی
می دانم که می آیی
و بر ایهام یک بودن، نگین آبی احساس می بندی
و از تکرار پوچ لحظه های سرد تنهایی
مرا بر نبض پر کار شکفتن می نشانی
تو می آیی،
خوب می دانم
که پروانه نشانت را میان قاصدک ها دید.
میان قاصدک هایی که از من تا نهایت دور می شد.
تو می آیی
و من را از نگاه سرد آیینه شبیه دفتری از جنس یک پروانه
میان گرمی دستان پر مهرت دوباره، باز می گیری
شبیه حجم بوئیدن مطبوع از آواز اقاقی های سرگردان
شبیه یک قنوت سبز نیلوفر میان برکه ای عریان
دوباره خوب فهمیدم
تو می آیی
خوب میدانم که می آیی
و من را در حریم امن چشمانت به آرامش
به فردایی پر از شوق تپش های مقدس می رسانی.
تو می آیی
خوب می دانم
که می آیی .
من چیستم ؟
افسانه ای خموش در آغوش صد فریب
گرد فریب خورده ای از عشوه ی نسیم
خشمی که خفته در پس هر درد خنده ای
رازی نهفته در دل شب های جنگلی
من چیستم ؟
فریادهای خشم به زنجیر بسته ای ...
بهت نگاه خاطره آمیز یک جنون
زهری چکیده از بن دندان صد امید
دشنام پست قحبه ی بدکار روزگار
من چیستم ؟
بر جا ز کاروان سبک بار آرزو
خاکستری به راه
گم کرده مرغ در به دری راه آشیان
اندر شب سیاه
من چیستم ؟
یک لکه ای ز ننگ به دامان زندگی
وز ننگ زندگانی آلوده دامنی
یک ضجه ی شکسته به حلقوم بی کسی
راز نگفته ای و سرود نخوانده ای
من چیستم ؟
...........................
............................
............................
............................
من چیستم ؟
لبخند پر ملامت پاییزی غروب
در جستجوی شب ...
یک شبنم فتاده به چنگ شب حیات
گمنام و بی نشان
در آرزوی سر زدن آفتاب مرگ .
فریاد
مشت می کوبم بر در
پنجه می سایم بر پنجره ها
من دچار خفقانم ، خفقان !
من به تنگ آمده ام ، از همه چیز
بگذارید هواری بزنم :
_ آی !
با شما هستم !
این درها را باز کنید!
من به دنبال فضایی می گردم :
لب بامی،
سر کوهی ،
دل صحرایی
که در آنجا نفسی تازه کنم .
آه !
می خواهم فریاد بلندی بکشم
که صدایم به شما هم برسد !
من به فریاد ،
همانند کسی
که نیازی به تنفس دارد ،
مشت می کوبد بر در
پنجه می ساید بر پنجره ها ،
محتاجم .
من هوارم را سر خواهم داد !
چاره درد مرا باید این داد کند
از شما «_خفته چند_!»
چه کسی می آید با من فریاد کند؟
اسماعیل من
پی کن این مرکب راه های بی سویی را ای معبد !
قطع کن این بند پیوند بی تویی را ای عشق !
تا پیاده نمانم ، سوارم نخواهی کرد.
تا بی پناه نگردم ،پناهم نخواهی داد .
تا نیفتم ، دستم را نخواهی گرفت ...
ومی دانم .
مرا از رنج " داشتن " برهان !
چقدر تماشای جان خراش دست و پا زدن
و تلاش جان دادن و مردن این ذبیح عزیر
برایم لذت بخش است !
اسماعیل من ،آرام و صبور جان بسپار !
**************************
عید قربان
عشق تشنه می شود ، خون بایدش داد.
سرد می شود ، آتش بایدش زد .
گرسنه می شود ، قربانی بایدش کرد.
عشق با قربانی ، با خون ،نیرو می گیرد ،زلال می شود ،رشد
می کند ، پاک و بی لک می شود ،گرم و نورانی می شود ...
از هر چه جز خود زدوده می گردد ،
مجرد ، بی غشی ، صافی ،ناب !
و اکنون عید قربان است ! ...
آی ! راست می گویم .
این کلمات چه می فهمند ؟!
زنی با اولین و آخرین دردانه فرزندش،در بالاترین نقطه ی تپه ای می زیست و هر آنچه را که از
