خدوندا . . .
فریاد ! فریاد !
فریاد از این دوران تار تیره فرجام .
این تیره دورانی که خورشید از پس ابر :
خون میفشاند _ جای می _ بر جام ایام !
فریاد ! فریاد !
هر جا که اشکی مرده بر تابوت یک عشق .
هر جا که قلبی زنده ، مدفون گشته در خون . . .
هر جا که آه بیکس آورگیها . . .
دل میشکافد ، در خم پس کوچه ی مرگ :
در سینه ی بی صاحب یک طفل محزون . . .
هر جا که دیروزش ، غم افزا حسرتی تلخ :
بر دیده بیکاری بد بخت فرداست . . .
هر جا که روزش ، انعکاسی وحشت انگیز :
از شیون تک سرفه ی خونین شبها ست .
یا جان انسانی ، بساز مطرب پول :
بازیچه ای بر سردی لب دوز لبهاست .
هر جا که رنگ زندگی ، از چهره عشق :
از ترس فردا های نا کامی ، پریده است .
یا هستی و نا موس فرزندان زحمت :
یا مال مشتی رهزن دامن دریده است .
یا آتش عصیان صدها کینه ی گیج :
در تنگ شب _ در خون خاموشی طپیده است . . .
دریا . . . بدریا . . .
صحرا بصحرا _ سر بسر _ تا اوج افلاک :
آن سان که من کوبیده ام بر فرق اوراق .
فریاد عصیان , از تک دلها رمیده ست
فریاد ! . . . فریاد ! . . .
شامم سیه _ بامم سیه _ دل رفته بر باد . . .
سر گشته ام در عالمی سر گشته بنیاد .
کا شانه ام : سر پوش عریان سفره ی فقر .
گمنامی ام : تابوت یادی رفته از یاد .
در سینه ام دیگر نشانی از نفس نیست . . .
دیوانه شد , ز بس بیگانه دیدم !
بیگانه با خود , بسکه ( خود ) دیوانه دیدم !
پروردگارا !
پس مشعل عصیان دهر افروز من کو ؟
فردای ظلمت سوز من کو ؟
روز من کو ؟
فریاد افلاک افکن دیروز من کو ؟
رفتند ! . . . مردند ؟ !
فریاد ! . . . فریاد !
ای زن دگیها . . !
ای آرزوها . . !
ای آرزو گم کرده خیل بینوایان !
ای آشنایان !
ای آسمانها ! ابر ها ! دنیا ! خدایا !
عمرم تبه شد ، هیچ شد ، افسانه شد ، وای !
آخر بگويید !
بر هم درید . این پرده ی تاریک ابهام !
کشکول نا چاری . بدست و، واژگون پشت :
تا کی پی تک دانه ی : پا بند صد دام ! ؟
تا کی ستم پی سایه ی بیگانه بر سر :
لب بسته _ سر گردان ، ز سر سامی بسر سام ! ؟
فریاد . . ! فریاد . . !
فریاد از این شام سیه کام سیه فام !
فریاد از این شهر !
فریاد از این دهر !
فریاد از این دوران تار تیره فرجام ؟
این تیره دورانی که خورشید از پس ابر
خون میفشاند _ جای می _ بر جام ایام !
فریاد . . ! فریاد . . !
آری ؟ بدینسان تلخ و طوفانزا و مرموز . . .
هر جا و هر روز . . .
پیچیده وحشت گستر این فریاد جانسوز !
لیکن شما ، تک شاعران پنبه در گوش
بازیگران نیمه شبها ی گنه پوش . . .
محبوب افیون آفریده ، تنگ آغوش . . .
در انعکاس شکوه ها ، خاموش ، مردید ؟ !
آخر . . . خداوندان افسونهای مطرود !
سر گشتگان وادی دلهای مفقود . !
تا کی اسیر « خاطرات عشق دیرین » ! ؟
مجنون صدها لیلی و هم آفریده . . .
فرهاد افسون تیشه ی افیون شیرین ؟ !
تا کی چنین کوبیده روح و منگ و منکوب ،
بیقید و بیعار .
در خلوت تار خرابات تبهکار .
اعصابتان محکوم تخدیر موقت .
احساس صاحبمرده تان بازیچه ی یاد . . .
افکارتان سر گشته در تاریکی محض :
در حسرت آلوده پستانی هوسباز ؟ !
زیباست گر پستان دلداری که دارید . . .
دلدار از دلداده بیزاری که دارید . .
آخر ، چه ربطی با هزاران طفل بی شیر . . .
یا صد هزاران عصمت آواره دارد ؟ !
ای خاک عالم بر سر آن قلب شاعر . . .
آن شاعر قلب . . .
کاندر بسیط این جهان بیکرانه . . .
دل بر خم ابروی دلداری سپارد !
شاعر ؟ ! چرا شاعر ؟ چه شاعر ؟ هرزه گویان !
کور است و بیگانه است با این ملک و ملت ،
جانی است ، هر کس کاندر این شام تبهکار !
این تیره قبرستان انسانهای محروم . . .
با علم بر بد بختی این ملک بد بخت . . .
بر پیکر نا کامی این قوم نا کام :
رقصان با فسون می و محسور افیون :
گیرد زیاری کام و ، بر یاری دهد کام !
من شاعر عصیان انسانهای عاصی .
افسون شکن نا قوس دنیای فسانه .
دردی کش میخانه ی آزرده بختان .
مطرود در گاه خدایان زمانه . . .
تا ظلمت افکن صبح فردازای فردا :
در خدمت این شکوه های بیکرانه . . .
چون آسمانی طایری ، ابر آشیانه . . .
با هر کلام و هر طنین و هر ترانه .
دل میزنم _ در تنگ شب _ صحرا بصحرا . . .
تا جویم از فردای انسانی ، نشانه . . .
..........................
فریاد ! فریاد !