یاس
دشت ها آلوده ست
در لجن زار،گل لاله نخواهد روييد
در هوای عفن آواز پرستو به چه كارت آيد؟
فكر نان بايد كرد
و هوايی كه در آن
نفسی تازه كنيم
گل گندم خوب است
گل خوبي زيباست
ای دريغا كه همه مزرعه دل ها را
علف هرزه كين پوشانده ست
هيچ كس فكر نكرد
كه در آبادی ويران شده ديگر نان نيست
و همه مردم شهر
بانگ برداشته اند
كه چرا سيمان نيست
و كسی فكر نكرد
كه چرا ايمان نيست
و زمانی شده است
كه به غير از انسان
هيچ چيز ارزان نيست.
نگاهی بس عظیم و استوار از درد بی دردی .....!
صدایی پر ز اه و غصه و تردید ........!
دلی سرشار از رویا و اینده پر از تردید .....!
سری عصیان گر و وحشی..... !
تنی تبدار و خون الود ........!
.و چشمانی پر از اندوه .......!
و دنیایی پر از پرواز ......!
و من یک ادمک ........!
و من این ادمک پر رمز و راز در بین این گلهای پر خار زمانه باز میخندم .....!
من چه دیوانه ..... چه افسانه ...... چه ابله وار میخندم ......!!!
صدایم گوش دنیا را دوباره کرده کر افسوس....... !
صدایم اوج تاریکی........ !
دلم در انتظار روز پاییزی ......!
ندای یار من در بین این افسانه ها باز هم گمشده افسوس.......!
دلم پر خون و پر تردید..........!
و من غرقم در این رویا........ !
اسمانم سخت الوده ......!
خدایم سخت سنگی.......!
و خودم.......!
یک ادمک در مرغزار شوم دنیا در سکون وحشیان روزگار...... !
ادمک در دشت خوابیده .......!
دلش پر خون و پر درد و پر از اه است ........!
صدایش در گلو مرده....... !
دلش را اسمان برده .........!
خودش یک ادمک ارام و بی احساس .......!
ولی نوری شده پیدا .........!
خدایش گشته غرق نور......... !
و ادمک در حال استغفار ........!
و او در حال یک توبه ...... !
خدایا کاش این رویا نیابد یک شبی پایان ....!
خدایا کاش یک شب هم بباری نور خود بر ما...!
