یاس

درباره وبلاگ

بسی قصه از من بماند بجای

ندانم کنون با که سودا کنم
کجا جوشم و از چه پروا کنم

نه یاری که راه مروت روم
نه خصمی که باوی مدارا کنم

نه عشقی که دل را بدریا زنم
نه شوری که رو سوی صحرا کنم

نه برقم که اتش زنم خرمنی
نه ابرم که با گریه غوغا کنم

بسی قصه از من بماند بجای
اگر دفتر سینه را وا کنم

چنان ماندم از بزم هستی جدا
که از دور باید تماشا کنم

قیامت اگر کرد روزی قیام
من از عمر یکباره حاشا کنم

خدایا بعالم تو راضی مباش
کزین بیشتر من خدایا کنم.

(عسل)

ای پاسدار ملک رضا همدمی فرست

قطره

با انکه غرق خواهش نفسانیم هنوز

دیوانه عواطف انسانیم هنوز

خاکم بسر که نامه سیه میروم بخاک

مفتون رنگ زندگی فانیم هنوز

فهم اینقدر نبود که دم بندم از سخن

شیرازه بند دفتر نادانیم هنوز

یاران قسم بخاک سبکبار رفتگان

پاگیر این سرا ز گرانجانیم هنوز

ای پاسدار ملک رضا همدمی فرست

در تنگنای حادثه زندانیم هنوز

با ناله ای قرار دل از اهل دل برم

مشعل فروز جمع پریشانیم هنوز

ان قطره ام که در صدف تابناک عشق

چشم انتظار رحمت یزدانیم هنوز.

|+|

نوشته شده توسط شیفته در سه شنبه شانزدهم مرداد 1386 و ساعت 1:30