تو می آیی...

 

 

تو می آیی

 

              می دانم که می آیی

 

تو را دیشب از لحن عجیب بغض هایم خوب فهمیدم

 

تو را بی وقفه از باران پاک چشم هایم سیر نوشیدم

 

تو می آیی

 

             می دانم که می آیی

 

و بر ایهام یک بودن، نگین آبی احساس می بندی

 

و از تکرار پوچ لحظه های سرد تنهایی

 

مرا بر نبض پر کار شکفتن می نشانی

 

تو می آیی،

 

              خوب می دانم

 

که پروانه نشانت را میان قاصدک ها دید.

 

میان قاصدک هایی که از من تا نهایت دور می شد.

 

تو می آیی

 

و من را از نگاه سرد آیینه شبیه دفتری از جنس یک پروانه

 

میان گرمی دستان پر مهرت دوباره، باز می گیری

 

شبیه حجم بوئیدن مطبوع از آواز اقاقی های سرگردان

 

شبیه یک قنوت سبز نیلوفر میان برکه ای عریان

 

دوباره خوب فهمیدم

 

تو می آیی

 

             خوب میدانم که می آیی

 

و من را در حریم امن چشمانت به آرامش

 

به فردایی پر از شوق تپش های مقدس می رسانی.

 

تو می آیی

 

            خوب می دانم

 

                              که می آیی .

   

 

 

 

|+|