یاس

درباره وبلاگ

بسی قصه از من بماند بجای

ندانم کنون با که سودا کنم
کجا جوشم و از چه پروا کنم

نه یاری که راه مروت روم
نه خصمی که باوی مدارا کنم

نه عشقی که دل را بدریا زنم
نه شوری که رو سوی صحرا کنم

نه برقم که اتش زنم خرمنی
نه ابرم که با گریه غوغا کنم

بسی قصه از من بماند بجای
اگر دفتر سینه را وا کنم

چنان ماندم از بزم هستی جدا
که از دور باید تماشا کنم

قیامت اگر کرد روزی قیام
من از عمر یکباره حاشا کنم

خدایا بعالم تو راضی مباش
کزین بیشتر من خدایا کنم.

(عسل)

کوچه های بی خدایی ...

نامرد

آنان که نامردن ایمان می فروشند

ایمان برای لقمه ای نان می فروشند

آنان که در پس کوچه های بی خدایی

با دست های هرزه قرآن می فروشند

یک عمر نام پاک آدم رویشان است

اما خدا را هم به شیطان می فروشند

مادر برایم گریه کن مردان نامرد

خون می خورند ونعش انسان می فروشند

با چشمان خود ببین این نارفیقان

عشق این جواهر را چه ارزان می فروشند

وقتی زمین پر می شود از بی خدایی

مردم برای سفره ایمان می فروشند.

**********

آخرین منزل چو خاک تیره گشت

تیره بختید اَر من و مائی کنید.

|+|

نوشته شده توسط اسیر غم در چهارشنبه هشتم اسفند 1386 و ساعت 0:50